Güçlü yapay zeka, bir sistemin insan gibi genel amaçlı düşünebilmesi fikrini anlatır. Belirli bir görevde iyi olmak yeterli değil. Yeni bir alanla karşılaştığında öğrenmesi, bilgiyi bir alandan diğerine taşıması ve daha önce tarif edilmemiş bir problemi kendi başına çözebilmesi bekleniyor. Literatürde çoğu zaman genel yapay zeka ile aynı anlamda kullanılıyor.
Karşıtı zayıf yapay zeka. Bugün üretimde olan her sistem o tarafta duruyor: satranç oynayan, metin üreten, görüntü sınıflandıran ve konuşma tanıyan modeller kendi alanlarında etkileyici sonuç veriyor ama alan dışına çıktıklarında bir şey yapamıyor.
Terim 1980'de filozof John Searle'ün Çin Odası argümanıyla yaygınlaştı. Searle'ün sorusu şuydu: bir sistem doğru cevabı üretiyorsa, anladığını söyleyebilir miyiz. Tartışma o günden beri sürüyor ve bugünkü dil modelleri için de aynı biçimde soruluyor.
Somut bir örnek: bir dil modeli hiç görmediği bir oyunun kurallarını okuyup oynayabiliyor, bu genelleme gibi görünüyor. Aynı model basit bir aritmetik zincirinde hata yapıyor. Hangi davranışın gerçek anlama, hangisinin örüntü eşleştirme olduğu sorusu tam da burada duruyor.
Güçlü yapay zekanın ne zaman geleceği konusunda uzman görüşleri geniş bir aralığa yayılıyor. Bu belirsizlik, konuyu teknik olduğu kadar politika ve güvenlik tartışmasının da parçası hâline getiriyor.
