Kullanıcı arayüzü, bir kişinin yazılımla temas ettiği katmandır. Ekrandaki düğmeler, formlar, menüler, sesli komut akışı ve bir sohbet penceresindeki mesaj kutusu hep bu tanıma giriyor. Altta ne kadar iyi bir sistem çalışırsa çalışsın, kullanıcının gördüğü ve dokunduğu şey bu katman.
Yapay zeka ürünlerinde arayüzün işi biraz değişti. Klasik yazılımda arayüz, sistemin yapabileceklerini düğmelerle sayıyordu. Dil modeliyle çalışan bir üründe ise girdi serbest metin, dolayısıyla arayüzün asıl görevi kullanıcının neyi isteyebileceğini sezdirmek. Örnek istemler, önerilen sorular, düzenlenebilir yanıtlar ve kaynak gösterimi bu yüzden tasarımın parçası hâline geldi.
İkinci farklılık belirsizliğin görünür kılınması. Model bazen yanılıyor, bu yüzden iyi bir arayüz cevabı tek doğru gibi sunmuyor. Yanıtın dayandığı kaynağı gösteriyor, düzeltme yolu bırakıyor ve işlem geri alınabilir kalıyor.
Somut bir örnek: bir muhasebe uygulamasına eklenen asistan, fatura kalemlerini otomatik kategorilere ayırıyor. Arayüz kategorileri doğrudan kaydetmek yerine öneri olarak işaretliyor, kullanıcı tek tıkla onaylıyor ya da değiştiriyor. Bu küçük fark, hatalı bir sınıflandırmanın muhasebe kaydına sessizce girmesini engelliyor.
Erişilebilirlik de aynı katmanın sorumluluğunda. Klavye ile gezinme, ekran okuyucu uyumu ve yeterli renk kontrastı olmadan arayüz kullanıcıların bir bölümü için çalışmıyor.
